Μ' ένα τραγούδι κι ένα σκοπό

Μ’ ένα τραγούδι

… κι ένα σκοπό

Θρηνώ για τα τραγούδια μου

που είναι ορφανεμένα

που άλλοι τα καρπώθηκαν

και τώρα μου είναι ξένα

που λεν’ για την αγάπη μας

για σένα και για μένα

και καίνε μες τα στήθια μου

σαν κάρβουνα αναμμένα

Ρεφρέν

Μ’ ένα τραγούδι κι ένα σκοπό

θέλω απόψε δυο λόγια να σου πω

Άνθρωποι ασυνείδητοι

που ζουν ανάμεσα μας

μας καταστρέψαν την ζωή

κι έκλεψαν την χαρά μας

άνθρωποι που μεσουρανούν

σαν λαμπερά αστέρια

μα έχουν ένοχη καρδιά

και ματωμένα χέρια

Με λόγια απαρηγόρητα

και μάτια δακρυσμένα

μιλάω για παρατράγουδα

και όνειρα καμένα

σαν λάβα που κυλάει καυτή

στις φλέβες μου το αίμα

γιατί υπάρχει προστυχιά

στο κόσμο αυτό και ψέμα.

Από την ομώνυμη συλλογή τραγουδιών...

Οταν ένας διάσημος καλλιτέχνης, που έχει στο ενεργητικό του πολλές και τεράστιες επιτυχίες, ΚΑΤΑΔΕΧΕΤΑΙ ΣΥΝΑΙΝΕΙ και ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ να έχει την υπογραφή του κάτω από το έργο ενός άλλου ανερχόμενου συναδέλφου του δημιουργού, ΕΝ ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΟΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΩΜΗ ΚΑΙ ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΗ ΚΛΟΠΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ, (ΕΣΤΩ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΟΠΗ ) ωφείλει να ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΕΙ ΤΗΝ ΚΛΟΠΗ ΑΥΤΗ ΑΝΤΙ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΚΟΙΝΟΥΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ που εκθετουν τον καλλιτεχνικο κόσμο με τέτοιες πράξεις ντροπής. Κι όταν ένα σύμπλεγμα ατόμων ή φορέων,για να σώσουν τα προσχήματα, συναινούν ή και επιβάλουν ΜΕ ΜΑΦΙΟΖΙΚΑ ΜΕΣΑ μια τέτοια κατάσταση, τότε αυτό λέγεται ''ΚΑΤΑΝΤΙΑ'' και''ΠΡΟΣΤΥΧΙΑ''...

Και αυτή είναι περίτρανη απόδειξη ότι η κοινωνία μας ΕΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΣΑΠΙΣΕΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΩΣ ΤΟ ΚΟΚΚΑΛΟ. Αν λάβουμε υπ' όψιν το γεγονός ότι, η ΤΕΧΝΗ εναι ο ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Μιας μολυσμένης κοινωνίας χωρίς μέλλον πια και χωρίς καμιά ΕΛΠΙΔΑ.

ΛΕΝΑ ΣΕΡΔΑΡΙΔΟΥ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΤΙΚΑΣ " ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ"

Λάμψεις Ποιητικές

Δημήτρης Ρακιτζής - Να 'σαι καλά

Σταυρωτές και σταυρωμένοι

Σκότωσαν αθώους

            κι όλοι είπαν

σκοτώνουν έτσι

για  να σκοτώνουν

σκότωσαν αιχμαλώτους

κι όλοι είπαν φοβούνται

σκότωσαν ανήμπορους

κι όλοι είπαν παραφρόνησαν

σκότωσαν παιδιά

κι όλοι είπαν νικήθηκαν

Το σύστημα πάντα

ψάχνει κάποιον

                    να σταυρώσει

όλα τα άδικα

                    να του φορτώσει

έτσι ξεπλένουν

ενοχές και συνειδήσεις

στο αίμα των αθώων

οι βρικόλακες της κτίσης

     

Κι όταν λέμε το σύστημα

ή το κατεστημένο

λέμε για κάτι υπαρκτό

κάτι συγκεκριμένο

όχι για κάτι αόρατο

και επί της ουσίας

πρόκειται για παράνομα

κέντρα εξουσίας

που είναι στο απυρόβλητο

κι υπεράνω πάσης υποψίας

Με οδηγό το άδικο

και την υποκρισία

με άρτια οργάνωση

δομή ιεραρχία

που ‘χει προστάτες

τους θεούς

και σύμμαχο την βία.

Σκοτώνουν έτσι

από φόβο ή ψύχωση

χωρίς τύψεις χωρίς αιτία

χωρίς διάκριση

χωρίς συνείδηση

χωρίς σταματημό

μα πρώτα- πρώτα

τον δικό τους ψυχικό κόσμο

κάνοντας τον κόσμο μας

σωσία τους…

Τροβαδούρος της ειρήνης

Στο κελί τα χρόνια ανήλια

μα της λήθης πέφτει η αιθάλη

σ ένα δράμα που τελειώνει εδώ

χαραυγή η χαρά στα χείλια

κι άγριο του βοριά το χάδι

στης πικρής ζωής το λιακωτό

Την ελπίδα στα σκοτάδια

του ‘φερνε η φαντασία

πως μια μέρα θα γυρνούσε εκεί

που τον καρτερούν ρημάδια

των δικών τα ελεγεία

μα καθόλου βιός η προκοπή

Τροβαδούρος της ειρήνης

μ’ έξαρση παλμό λαχτάρα

της αλήθειας την αστροφεγγιά

με φωνή που αντηχούσε

σαν τα τέλια της κιθάρας

πάντα υμνούσε

δίχως φόβο στη καρδιά

Τώρα αρχίζει άλλο δράμα

και τα νέα σκηνικά του

τα ερείπια και η ερμιά

πιο πικρό θα ναι το κλάμα

από πριν μες την σκλαβιά του

τώρα που βρήκε την λευτεριά

Για τον τόπο του τραβάει

σκυθρωπός να συνεχίσει

το στρατί του Γολγοθά του εκεί

μέσα του ψυχοραγάει

μια γελάει μια δακρύζει

το κελί του τον ακολουθεί.

ΡΟΔΟΣΤΑΜΟ